ร่างกายนี้ไม่ใช่เรา... แล้วเวลาเจ็บ ทำไมมันเจ็บจริง

ถาม: ถ้าเราพิจารณาว่า "ร่างกายนี้ไม่ใช่เรา ไม่ใช่ของเรา..." แล้วเวลาเจ็บขึ้นมาจริงๆ ทำไมเราถึงยังรู้สึกเจ็บปวดล่ะ?

ตอบ: ก็มันต้องเจ็บสิ! เราเป็นมนุษย์ที่มีทั้งกายและจิต ไม่ใช่หุ่นปูนปั้น เราอยากเป็นแค่ตุ๊กตาไม้ที่ไร้ความรู้สึกอย่างนั้นหรือ?

ลองดูตัวอย่างง่ายๆ... เวลาแม่ค้าสองคนยืนด่ากันแรงๆ ถามหน่อยว่าพอเรายืนฟังอยู่ตรงนั้น เราเจ็บไหม? แน่นอนว่าไม่... เราไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยจะเจ็บทำไม เพราะคำด่านั้นมันไม่เกี่ยวข้องกับเรา

แต่ถ้าเมื่อไหร่ แม่ค้าพ่วง "ชื่อเรา" เข้าไปในคำด่านั้นด้วยล่ะ... คราวนี้เจ็บไหม? ตกลงแล้วเราเจ็บเพราะอะไร? เจ็บเพราะคลื่นเสียงที่ลอยมากระทบหู หรือเจ็บเพราะเรา "เข้าไปแสดงความเป็นเจ้าของ" ในชื่อนั้นกันแน่?

ร่างกายเราเนี่ย มันเป็นธรรมชาติของมัน เมื่อมีการกระทบย่อมมีการสะดุ้ง ลองดูสุนัขที่นอนอยู่สิ พอเอาไปมือไปแตะ มันก็ชะโงกหัวขึ้นมามองทันที นั่นคือปฏิกิริยาของสิ่งที่มีชีวิต ถ้ามันตายแล้วสิ ถึงจะไม่กระดุกกระดิก

ธรรมชาติของร่างกายคือความไม่เที่ยง มันต้องเสื่อม ต้องเจ็บ ต้องป่วย เราเลี่ยงการบีบคั้นทางกายภาพไม่ได้ แต่... ที่มันทุกข์นักหนา คือ "จิต" เราเนี่ยแหละ ที่เข้าไปแบกความรู้สึกว่า: "มันไม่ควรเจ็บ" "เราอุตส่าห์กินดี อยู่ดี ทำบุญมาตั้งเยอะ ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องมาเกิดกับเราด้วย ไม่แฟร์เลย!"

ความระทมขมขื่นทั้งหมดมันไม่ได้มาจากความเจ็บหรอก แต่มันมาจาก "ความยึดในความเจ็บนั้นว่าเป็นของเรา"

ในเมื่อตอนนี้เรายังมีเวลา ตอนที่ยังมีลมหายใจและยังไม่ตาย เราควรเริ่มฝึกได้แล้ว... เริ่มฝึกสติ ฝึกมองให้เห็นการกระทบของอารมณ์เศร้า ฝึกเอาชนะความห่วงหาอาลัยในร่างกายนี้ไปเรื่อยๆ เห็นทีละน้อยจนจิตเรา "เชื่อง" จนมันแยกได้เองว่า ร่างกายก็เรื่องของมัน เจ็บก็เรื่องของมัน แต่จิตไม่ต้องเข้าไปเป็นเจ้าของความเจ็บนั้น

สุดท้ายแล้ว... เราอยากจะเป็นแค่หุ่นปูนปั้นที่ไร้ความรู้สึก หรืออยากจะเป็นมนุษย์ที่ตื่นรู้จนหลุดพ้นจากความทุกข์โดยสิ้นเชิงล่ะ?