ทำไมถึงตัดแค่ตัวเดียว สักกายทิฏฐิ แล้วสังโยชน์วิจิกิจฉา สีลพตปรมาสล่ะ?

ก็เมื่อสับดาบปัญญา ละสักกายทิฏฐิ จนเห็นแจ้งตามจริงแล้วว่า
ขันธ์ 5 ไม่ใช่ตัวเรา และไม่มีตัวเราในขันธ์ 5
ก็ในเมื่อผลของการละสักกายทิฏฐิ มันเกิดขึ้นแล้ว!
มันยังจะเหลือพื้นที่ให้ต้องมาสงสัยคลางแคลงใจ (วิจิกิจฉา)
ในทางที่เดินผ่านมา หรือในพระธรรมหัวข้อไหนอีกล่ะ?
แล้วอาการลูบๆ คลำๆ ลองผิดลองถูกแบบไร้หลักการ (สีลพตปรมาส) ก็เหมือนกัน
จะยังคิดจะลองอะไรหรือหรือเปล่าล่ะ ถ้าผลมันอยู่ตรงหน้าแล้ว
จริงๆ งานนี้ไม่ยากหรอก... อยากรู้ ก็ละสักกายทิฏฐิดูเลยสิ

click ดูรายละเอียด