คำด่าคือของฝาก... ถ้าไม่รับ ก็ยังเป็นของเขา

ถาม เวลาคนพูดไม่ดีกับเรา ด่าเรา เราจะทำยังไงไม่ให้เก็บมาคิด

ตอบ คิดอย่างนี้ จะได้ไม่ใส่ใจ

คำพูดคนอื่น เปรียบเหมือน ของที่เขายื่นให้ ถ้าเราไม่รับ มันก็ยังเป็นของของเขา แต่ถ้าเรารับเข้ามา — นั่นคือเรายินดีแบกมันไว้เอง

พระสารีบุตร เคยถูกชายผู้หนึ่งด่าวาจาหยาบๆ ถึง 7 วัน ท่านนิ่งเฉย ไม่ตอบโต้อะไรเลย เมื่อมีคนถาม ท่านก็ตอบว่า:

“เรายังไม่เห็นเหตุผลอะไรที่จะรับคำนั้นเข้ามา”

เขาด่าเราเสียๆ หายๆ ซึ่งเราไม่ได้เป็นอย่างนั้น

คนที่พูดไม่ดี หรือพูดด้วยจิตที่คิดไม่ดี คิดอกุศลหรือเปล่าล่ะ

ถ้าใช่ เราจะไปรับมันมาทำไม?

เขาสร้างวจีกรรมของเขา
เขาก็ได้ผลของวจีกรรมนั้นไป

ส่วนเราเรายั้งใจไว้ได้ — เราไม่ได้สร้างกรรมต่อ

ไม่เกิดมโนกรรม ก็ไม่เกิดมโนวิบาก คุ้มมั้ย
ไม่เกิดวจีกรรม ก็ไม่เกิดวจีวิบาก ดีมั้ย
ไม่เกิดกายกรรม (เช่น ชกกลับ) ก็ไม่เกิดวิบาก

จริงๆ ถ้าเรา "ยั้งใจ" (มโน) ได้ตั้งแต่แรก อีกสองอย่างที่เหลือมันก็ไม่เกิดตามมา นี่เป็นการตัดวงจรที่ต้นเหตุจริงๆ

อย่างนี้ คุ้มกว่ามั้ย

สรุป: การนิ่งไม่ใช่การยอมแพ้ แต่คือการเลือกรักษา "ต้นทุน" ไม่ให้ขาดทุนไปกับอกุศลของคนอื่น