จริงๆ คำตอบนั้น เราท่านก็รู้กันอยู่แล้ว

คำตอบก็คือ "ไปสู่ที่ชอบๆ"

คำว่า "ชอบ" ในที่นี้ ไม่ใช่ความชอบแบบผิวเผิน แต่คือแรงโน้มเอียงของจิต อย่างที่พระท่านว่านั้นล่ะถูกแล้ว...

มีมั้ยล่ะที่จะ "ไปสู่ที่ๆ ไม่ชอบ" คือ ไอ้ที่ไปใน "ที่ๆ ไม่ชอบ" นั้นน่ะ มันคือการพลัดตกลงไป อาจจะด้วยความที่ประกอบกรรมไว้ และผลนั้นส่งมาในจังหวะของจิตสุดท้าย! ก็น่าเสียดายอยู่ นี่แหละ พระจึงบอกว่า มันมีความไม่แน่นอน มันยังมีเสี่ยงตกอบาย การหลีกพ้นจากอบายจึงเรียกได้ว่าเป็นกิจหนึ่งที่มนุษย์จะต้องประคอง หากยังไม่บรรลุถึงระดับโสดาบันที่ปิดอบายได้

แต่ถ้าที่ชอบๆ ไม่ได้เกี่ยวกับกาม เช่น พอใจในความสงบจากรูป ตายในฌาน ที่ชอบๆ ก็คือ สภาวะของรูปพรหม เป็นต้น

แต่ก็นั่นแหละ... ไม่ว่าจะไปสู่ "ที่ชอบ" ในกามโลก รูปโลก หรืออรูปโลก มันก็คือการเปลี่ยนย้ายสำมะโนครัวจากบ้านที่กำลังไฟไหม้ ไปอยู่บ้านหลังใหม่ที่ไฟลามไปไม่ถึง อวิชชายังไม่ดับ ยังเห็นเป็นก้อน มันยังไม่สิ้นภพชาติ

การไปเกิดเป็นเทวดา ก็เหมือนการหนีจากตลาดสดที่วุ่นวาย ไปนั่งพักอยู่ในที่ๆ สุขสบาย แต่มันคือการพักร้อนชั่วคราว เพราะตราบใดที่ 'เชื้อไฟ' ยังไม่หมด เล่นภาษาเทคนิคกันหน่อย ก็ถ้าเชื้อไฟยังอยู่ใน database หรือบั๊กที่เจือในซอร์สโค้ดยังส่งผลอยู่ ถ้าหมดอายุขัย เกิดเหงื่อที่รักแร้ วิมานเริ่มหม่น ดอกไม้ของตกแต่งเริ่มเฉา ก็จุติกันไปตามแรงดึงดูดของกิเลสที่นอนก้นอยู่ดี

"ที่ชอบ... จึงไม่ได้แปลว่า ที่ปลอดภัย"

ในมุมของปฏิจจสมุปบาท ตราบใดที่มีความน้อมไป ย่อมมีการปรากฏของ 'ภพ' และเมื่อมีภพ 'การเกิด' ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้ในสภาวะที่จิตละเอียดจนดูเหมือนไม่มีอะไร แต่นั่นก็คือภพที่ละเอียดที่สุดที่จิตยังเกาะไว้

แต่ถ้าใจเราไม่สะสมความยินดี (ราคะ) ในกาม ไม่อิ่มเอิบในรูป และไม่หลงติดพิงอยู่ในความว่างของอรูป ไม่ไปสร้างบ้านเล็กบ้านน้อยเอาไว้ จิตมันจะเอาเชื้อที่ไหน เทียนดับโดยที่ไม่ได้เอาเทียนเล่มใหม่มาต่อ จะมีเหตุอะไรให้นามรูปเกิดเป็นที่หยั่งลงอีกล่ะ

ลองสังเกตดู...

บางอารมณ์… มันเหมือนจะเอน อย่าเพิ่งตกใจว่ามันจะกลายเป็น “ที่ชอบ”

มันเอนก็จริง… แต่เราไม่ได้ “พอใจ” ในการเอนนั้น

มันคนละอย่างกันเลยนะ!

หือ? หรือยังไง หรือยังอยากสร้างบ้านในสภาวะนั้น

ลองตรองดู